சமகாலத் தேடலில் எதிர்காலம்

கோமாவில் இருந்து எழுந்து வந்தது போலிருக்கிறது, நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு மீண்டும் அதே எழுத்தைக் கொணர்வதென்பது மிகக் கடினமென்று என் குருவின் குரு தளத்தில் படித்து மனதிலேற்றிய வாசகம். வாசித்துக் கொண்டேதான் இருக்கிறேன், ஆனாலும் எழுத முடிவதில்லை. அறையில் இணையமில்லாதது மனைவியை அம்மா வீட்டிற்கனுப்பிய கணவனாய் என்னை உருக்குகிறது. அவ்வளவு மகிழ்ச்சியாய் இருக்கிறாய் பிறகென்னடா குறை என்றெல்லாம் கேட்கக் கூடாது. வேண்டுமென்றால் மனைவியை காதலியென்று மாற்றிக் கொள்ளுங்கள். நிஜ வாழ்வில் சாத்தியமில்லைதான். என் வாக்கியத்தில் அது சாத்தியமே. இப்போதாவது என் வேதனையைப் புரிந்து கொண்டிருப்பீர்கள் என நினைக்கிறேன். நன்றி.


என்ன சொல்ல வருகிறாய் என்று முதல் பத்தியிலேயே சொல்லிவிடாதே, உன் எழுத்து வாசகனை இழுத்துச் செல்ல வேண்டும். சொல்ல வந்த கருத்து கடைசி வரியாக இருப்பினும் அது பரவாயில்லை. இது பலர் எனக்கு சொன்ன பின்னூட்டம். உடனே கடைசி வரிக்குப் போக நினைப்பவர்கள் நிற்க, இது இப்படியேதான் இங்கேதான் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. உறக்கம் கலைந்தும் இழுத்துப் போர்த்திக் கொண்டு வம்படியாக கனவுகளை மனதில் திணித்துக் கொண்டிருந்த தினசரிகளில் அதுவும் ஓர் நாள். சிணுங்கிய செல்பேசியை அணைத்து எதேச்சையாக ட்விட்டரைத் தொட்டதில் செய்ததில் வந்தது வினை. ட்விட்டர், வீணாகும் நேரத்தை உபயோகமாக்கிக் கொள்ள வந்தவர்களின் உபயோகமான நேரத்தை வீணாக்கும் ஒரு கண்டுபிடிப்பு, தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி என்றும் சொல்லிக் கொள்கிறார்கள். அக்கணத்தில் தோன்றியதென்னவோ, இனியொரு விதி செய்வோம் என்று முழங்கிக் கொண்டே நிச்சயதார்த்தம் முடிந்தவர்களை திருமணம் முடியும் வரை நாடுகடத்த வேண்டுமென்று புது சட்டம் போட வேண்டுமென்று தோன்றியது.


தொடர்ச்சியாக எழுதத் தோன்றுகையில், அய்யய்யோ பத்தி வளர்கிறதே, வாசகன் ஸ்கிப் செய்து விடுவானோ? என்றெல்லாம் யோசித்து என்டர் தட்ட வேண்டியிருக்கிறது. அடுத்த பத்தியிலும் பழையதையே தொடர்ந்தால் மொத்தமாக ஸ்கிப் செய்துவிட்டோடும் அபாயமும் இருப்பதால் அரைகுறையாய் முடித்த கதைக்கு அஞ்சலி செலுத்தி அடுத்ததிற்கு தாவ வேண்டியுள்ளது. பார்த்தீரா வாசகரே, எழுதுபவனுக்கு எத்தனை இன்னல்களென்று. புரிந்து கொள்ளுங்கள் எல்லாம் அரை ஜான், இல்லையில்லை. மன்னிக்க, எவ்வளவு யோசித்தாலும் இதயத்தையும் மூளையையும் அளக்க தெரியவில்லை. அய்யகோ, என்ன இது கை கால்கள் உதறல் எடுக்கின்றனவே, என்னவாயிற்று, எனக்கும் பேயோன் பிடித்து விட்டதோ?


வேண்டாம், தீவிர இலக்கியம் பெருமாபத்து என்று மனதிற்குள் பொறி விழ, வெகுஜன இலக்கியத்துக்கு போகலாமென்று ஒரு பத்திரிகையை எடுத்தேன். ஒரு காதல் கதையை கட்டுரையாய் சிறப்பாக வடிவமைத்திருந்தனர். அந்த பத்திரிகைதான் எனக்கு இலக்கிய வாசிப்பை அறிமுகப்படுத்தியது நான் மூன்றாம் வகுப்பிலிருந்தபோது. இப்போதும் அச்சேவை தொடர்கிறது. அந்த பத்திரிகையின் பெயர் தினத்தந்தி. எழுதுபவன் எப்போதும் நேர்மையுடன் இருக்க வேண்டுமென்று நண்பர் ஜில் ஆன்லைன் ட்விட்டியிருந்தார். திடீரென அந்த சொற்கள் எனக்கும் கணினித் திரைக்கும் இடையே வந்து பல்லிளித்துப் போகின்றன. உண்மையைச் சொல்ல வேண்டிய கட்டாயத்துக்கு ஆளானதால், சுய பச்சாதாபம் மேலோங்கச் சொல்கிறேன். என்னையும் கதையெழுத வைத்த பத்திரிக்கை தினமலர். ஒரு செயலைக் கதையாகத் திரிப்பது எப்படி என்று கற்றுக் கொண்டது அதிலிருந்துதான்.


என்ன சொல்லப் போகிறேன் என்று சொல்லாமலேயே முன்னூறு வார்த்தைகளைக் கடந்தது என்னளவில் வெற்றிதான். இந்தக் கொண்டாட்டாத்திற்கு நடுவே தவறி விழுந்த நடுப்பக்கத்தில் நான் கண்டதோர் கல்யாணமாலை விளம்பரம். அந்தத் தாளின் ஒரு மூலையில் பதினைத்து வார்த்தைகளுக்குள் “கோவை, இன்ன இன்ன சாதி குலம், வேலைக்குப் போகும் பெண் தேவை. தொடர்பு கொள்க: 9876543210” என்று இருந்தது. இதையல்லாம் யார் கவனிக்கப் போகிறார்கள் என்று மடித்துத் தூக்கி எறிந்த போதுதான் உணர்ந்தேன். அட! நானே அதை கவனித்திருக்கிறேனே.


ட்விட்டரின் நான் கண்ட ட்வீட்டுகளும், இந்த விளம்பரமும் ஒன்று மூளையிலும் மற்றது இதயமெனப்படும் மற்றொரு மூலையிலும் நின்று மரணாவஸ்தை தந்தன. இதுவரை நான் மரணித்ததில்லை, அதன் அவஸ்தையும் எனக்குத் தெரியாது தான். இருந்தாலும் இந்த வார்த்தைக்கான காப்பிரைட்ஸ் யாரிடமும் இல்லாததால் அதை நான் உபயோகித்துக் கொள்ள வேண்டியதாயிற்று. மனதில் குடியேறி அரித்துக் கொண்டிருப்பதை வெளியேற்ற சிலர் புகைக்கிறார்கள், சிலர் குடிக்கிறார்கள். இதற்கெல்லாம் எனக்கு துணிச்சலில்லை. முடிவு செய்து விட்டேன், நான் எழுதப் போகிறேன். சினிமாத்துறையிலிருக்கும் யாராவது இதை வாசிக்க நேர்ந்தால் “புகை, மது, எழுத்து.. நாட்டுக்கும் வீட்டுக்கும் கேடு” என உங்களை நீங்களே அப்டேட் செய்து கொள்ளுங்கள்.


விதி யாரை விட்டது, நான் பிரபலமான ட்விட்டர் என்பதெல்லாம் அதற்குப் புரியவா போகிறது? எனக்கும் கல்யாண மாலை சூட ஆசை வந்து விட்டது. வாசகர்களே, உங்கள் குறுநகைக்கு நன்றி. ஒரு அருவியின் இருபக்க இயற்கைக் காட்சிகளை ரசித்து துடுப்புப் போட மறந்து இப்போது நீர்வீழ்ச்சியின் ஓரத்தில் தோணியில் இருப்பவன் நான். விழுந்தவர்கள் தாங்கிப் பிடிப்பீர்கள் என்ற நம்பிக்கையில் விழத் தயாராகிறேன். இன்றோ நாளையோ மற்றொரு நாளோ, ஏன் வாசித்துக் கொண்டிருக்கும் நீங்கள் இப்போதோ கூட கேட்கலாம். என்னடா உன் பிரச்சினை? இப்பொது நான் வெட்கப்படுவேன் ன்று நம்பிக் கொண்டிருக்கும் உங்களை ஏமாற்ற விரும்பவில்லை. என் தேவை, மாலை சூட்ட ஒரு மணமகள். பசித்துண்ண சென்றாலும், மசால் தோசை கேட்டு வாங்கித் தின்பவன் நான், இப்போது எனக்கு வாழ்க்கை கொடுக்கப் போகும் பெண்ணைப் பற்றி கொஞ்சம் சொல்ல விரும்புகிறேன்.


இப்போது நான் கால் பெருவிரலால் தரையை நோண்டிக் கொண்டிருப்பதாகவும், இடது கை சிறு விரலின் நகத்தை குனிந்தவாறே கடித்துக் கொண்டிருப்பதாகவும் கற்பனை செய்து கொள்வீராக. இது மாற்றவியலா எண்பதாண்டு தமிழ் சினிமாவின் பொக்கிஷக் காட்சி. மாநிறம், 23 வயதில், இன்ன சாதி குலத்தில் தேவை என்று சுருங்கச் சொன்னால் இவனெல்லாம் இலக்கியவாதியா? என்று பலரும் எள்ளி நகைப்பர். இல்லாவிடினும் நகைப்பர், அது என் பிரச்சினை அல்லவே.


என் எழுத்தினால் பல சிகரங்களை, பல உயரங்களை அடைவேன் என்றாலும், எனைப்பற்றி தெரியாத, இலக்கிய அனுபவமில்லாத ஒருவருக்கு என் உயரம் 5.2”. தலைக்கனம் உடையவன் என்று பலராலும் சொல்லப் பட்டாலும் அது உடல் எடையை எள்ளளவும் கூட்டவில்லை. எனது எடை 43 கிலோ. என்னை என்னாலேயே தூக்க முடியாது என்பதால் என்னால் தூக்க முடியும் எடையுள்ள பெண்ணைத்தான் எனக்குத் தேடித் தருவீர்கள் என்று நம்புகிறேன். அடுத்ததாய், கொஞ்சம் பருப்பை ஊற வைத்து, வேக வைத்து, எண்ணையில், கடுகு, வெங்காயம், தக்காளி, பச்சை மிளகாய் போட்டு வதக்கி, பருப்பைப் போட்டு வேக வைத்து சாம்பார்பொடி போட்டு இரண்டு கொதி விட்டு இறக்கி சாம்பார் வைக்கத் தெரிந்திருக்குமளவு சமையல் தெரிந்திருந்தால் போதும். தொட்டுக்க பூந்தியோ, மிட்சரோ எதோ ஒன்று போதுமெனக்கு. சமகால இலக்கியவாதிகளில் வித்தியாசமானவன் நான்.


வரப்போகிறவள் தனக்கு வேண்டுமென்பதை அழுது சாதிக்காமல், புரட்சி செய்து போராடிப் பெறுகிறவளாக இருத்தல் நலம். இந்தப் புரட்சி எண்ணம் அவ்வப்போது வந்து சென்றால் சிறப்பு. இதை இங்கு சொல்லியாகவேண்டிய கட்டாயம் என்னவென்று நீங்கள் யோசிக்குமளவு வைக்க மாட்டேன். என் உடல்வாகு அடிதாங்காது என்பதுதான் ஒரே காரணம். மலையாளம் எழுதப் படிக்கத் தெரிந்த, தமிழ் பேசவேணும் தெரிந்த மலையாளிப் பெண் வேண்டுமென்று சொன்னால் என்னை வித்தியாசமாகப் பார்க்காதீர்கள். இது சிறுவயதிலிருந்து வளர்த்த கனவு. பெண்ணிற்கு கவிதை பிடித்திருத்தல் நலம், பின்/நவீனத்துவத்தில் வாசகன் கற்பனைக்கு கொஞ்சம் இடமளிக்க வேண்டுமென்று முன் சென்றவர்கள் சொல்லிச் சென்றதால் கவிதை விரும்பும் பெண்ணைக் கேட்க விரும்பும் காரணத்தை வாசகர்களாகிய நீங்களே யோசித்துக் கொள்ளுங்கள்.


வேலைக்குச் செல்லும், செல்லாத, செல்ல விரும்பும், விரும்பாத யாராக இருப்பினும் எனது நிலைப்பாட்டில் எந்த மாற்றமும் இருக்கப் போவதில்லை. சுருங்கச் சொன்னால், என் கண்ணில் ஆனந்தக் கண்ணீர் கூட வர விடாமல் என்னைப் பூவாய்க் கண்களுக்குள் வைத்துத் தாங்கும் நல்ல பெண்ணிருப்பின் தகவல் அனுப்பவும். வருங்கால இலக்கியத்தில் உங்களது பெயரும் இடம் பிடிக்கட்டுமே.


எழுத்தாளரின் பின் குறிப்புகள்:
1. பெட்ரோமாக்ஸ் லைட்டே தான் வேணுமா? என்று பின்னூட்டம் தடை செய்யப் பட்டுள்ளது என்று சொன்னாலும், நீங்கள் இடாமல் இருக்கப் போவதில்லை.
2. பெண் தேடித்தராதவர்கள், உன் எழுத்து அடுத்த லெவலுக்குப் போய்க் கொண்டிருக்கின்றது என்றாவது பின்னூட்டமிட்டுச் செல்வது நலம் பயக்கும்.