கற்றதும் பெற்றதும் – 2013


< Please Take Diversion.. சுய புலம்பல்/புராணம் ahead >

திரும்பிப் பார்த்தால் வழி நெடுக நான் முறித்து வைத்த மரக்கிளைகள் தான். எச்சரிக்கை, அனுபவக் குறிப்புகளாய். இதோ 2013 அனைவருக்கும் கைகுலுக்கி விடை சொல்லக் காத்திருக்கிறது. கடந்த வருடங்களில், இதுவேனும் என் தனிமையைப்போக்கிடாதா?, ஒரு பெண்ணின் அருகிருத்தலின் இன்பத்தை ஈந்திடாதா என்றெல்லாம் ஒரு நப்பாசையில் தான் வாசிப்பு பழக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால் இவ்வருடம் ஒரு பொழுதுபோக்கென்பதையும் தாண்டி வாசிப்பு என் உள்ளுணர்வுக்கு நிம்மதியை, போதையை, ஒரு மழலையின் மொழிதரும் மகிழ்ச்சிப்பெருக்கை உணரச்செய்வதாய் மாறியிருக்கிறது.

என் சுயத்தில் பல மாறுதல்களை உணர்கிறேன். எச்சரிக்கையுணர்வின் நெடி கொஞ்சம் அதிகரித்திருக்கிறது. தத்துவங்களை விரும்புபவனா யிருக்கிறேன். அனுபவத்தின் மீது மரியாதை கூடியிருக்கிறது. அடுத்தவர் மீதான கேலியைக் குறைத்திருக்கிறேன். யார் புண்பட்டால் எனக்கென்ன?, யாராவது புண்படவேண்டுமே, என்னால் யாரும் புண்பட்டுவிடக்கூடாது என்பதான இம்மூன்றையும் முறையே கடந்ததில் ஒரு முதிர்ச்சி கிடைத்திருக்கிறது.

அகோரப்பசியுடன் ஒருவன் உண்பதைப்போல வருடத்தின் ஆரம்பத்தில் நிறையப் படித்தேன். உண்டவன் மயக்கத்தில் நேரங்காலம் தெரியாது உறங்குவதைப் போலத்தான் வருடத்தின் பிற்பாதி அமைந்திருந்தது எனக்கு. சில சொந்த விஷயங்களினாலும், வாசிக்கவே முடியாத அளவுக்கு உச்ச ஸ்தாயியில் அலறிக்கொண்டிருக்கும் தொலைக்காட்சி இருக்கும் ஒரு வீட்டில் அடைபட்டு, வாசிப்பின் போதாமையை உணர்ந்த தருணங்களில் ஆறுதலாய் இருந்தவை நல்ல மலையாளப் படங்கள்தாம். அதென்னவோ மலையாளத்தைக் கேட்கும்போதெல்லாம் அத்துணை இன்பம்.

நட்பு வட்டத்தைச் சுருக்கியிருக்கிறேன். மேலே சொன்ன அந்த எச்சரிக்கையுணர்வு மட்டுமே முழுமுதற்காரணியாகி நிற்கிறது. இருந்தும் ஒரு சில நல்ல நண்பர்களைப் பெறாமல் இல்லை. எப்போதோ பட்டுச் சிவந்த துரோகத்தின் காயத்திற்கு களிம்பாக இருக்கிறார்கள். இந்த வருடத்தில் நான்கு சிறந்த நண்பர்களைப் பெற்றிருக்கிறேன். லதாமகன், அப்துல், செய்யாறு அருண், கார்கி மனோகரன். இவர்களுடனான உரையாடல்கள் எப்போதும் மகிழ்வைத் தருபவையாகவே இருக்கும். அதிலும் அப்துலும் அருணும் ரொம்பவே ஸ்பெஷல். அருண் இந்த வருடத்திலாவது எழுதத்துவங்க வேண்டும். வேடிக்கை மட்டுமே பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் சிறந்த ஆட்டக்காரன் அருண். இந்த வருடத்தில் மறக்க முடியாத சந்திப்புகள், ஜில்லுடனான “பார்க் ரயில்வே ஸ்டேஷன்” சந்திப்புகள். எங்களுத்தெரிந்த இலக்கியத்தைப் பகிர்ந்துகொள்வோம். ஆனந்தமாக இருக்கும். நட்டுவும் கார்க்கியும் இதையெல்லாம் தாண்டி. எப்போதும் என்னுடனிருந்து என்னை இயக்கும் சக்திகள் என்று சொல்லலாம். இந்த புண்ணிய ஆத்மாக்களுக்கு நன்றிகள்.


2014ல் மலையாள வாசிப்பை அதிகரிக்க வேண்டும், ஃபிரெஞ்சு மொழி படிக்க வேண்டும், நிறைய சினிமாக்கள் பார்க்கவேண்டும், நாவல் என்ற பெயரில் ஒன்றை எழுத வேண்டும் என்றெல்லாம் மனக்கோட்டை கட்டியிருக்கிறேன். ஒரு நல்ல தோழி இருந்தால் வாழ்க்கை நன்றாக இருக்குமோ என்றெல்லாம் மனம் யோசிக்கத் துவங்கியிருக்கிறது. இனிமேலும் வீட்டில் எழும் திருமணப்பேச்சுகளை திசைதிருப்புவதாய் இல்லை. அடுத்த வருடம் இதை மீண்டும் படிக்கும்போது என்னவெல்லாம் மாறியிருக்குமோ என்னவோ!

கர்ணனின் கவசம் - கே. என். சிவராமன்


80களின் பிற்பாதியில் பிறந்தவர்களுக்கு நன்றாகத் தெரியும். நமக்கு விவரம் தெரியும் வயதில்தான் விஷுவல் மீடியம் என்பது வேரூன்றி பரவத்துவங்கியிருந்தது. ஊருக்கொன்றோ இரண்டோ டிவிகள்தான் இருக்கும். ’ஒரு ஊர்ல ஒரு ராஜா இருந்தாராம்’க்கெல்லாம், ‘போ பாட்டி எப்பப்பாத்தாலும் இதையே சொல்ற.. போரடிக்குது’ என எஸ்ஸாகி டிவிப்பெட்டிகளைத் தேடி ஓடத்துவங்கியிருப்போம். அந்த வீட்டு பையனை நண்பனாக்கி, கிரிக்கெட்டில் முதல் பேட்டிங் கொடுத்து, அம்மா தரும் ‘பாக்கெட் மணி’, காட்டில் பொறுக்கிய எலந்தப்பழமெல்லாம் லஞ்சமாகக் கொடுத்து ஜன்னலிலிருந்து பார்க்கும் அளவுக்காவது ஒரு இடத்தை ‘ரிசர்வ்’ செய்திருப்போம்.

சக்திமான், கேப்டன் வ்யூம், சந்திரகாந்தா என தூரதர்ஷனிலிருந்தே மந்திரம் தந்திரம் ஸ்பேஸ் டெக்னாலஜி அமானுஷ்யமெல்லாம் என் டிஎன்ஏவோடு கலக்க ஆரம்பித்து விட்டது. சன்னின் அறிமுகத்துக்குப் பிறகு மர்மதேசம் (ராஜ் டிவி), மந்திரவாசல், ஷகலக பூம் பூம், மை டியர் குட்டிச்சாத்தான், பஞ்சமி, சிதம்பர ரகசியம், ருத்ரவீணை, மாயா மச்சீந்த்ரா (விஜய்) என எனது பால்யம் முழுவதுமே ஃபேண்டஸியாகத்தான் இருந்தது. பள்ளியில் நடந்த கதைப்போட்டிகளில் நான் எழுதிய கதை எழுதியவற்றில் எல்லாமே ஃபேண்டஸி இருந்தது. அதற்குப்பிறகு அரும்புமீசைப் பருவத்தில் பாடல்களின் மீதான மோகம் இதை அப்படியே அடித்து சாப்பிட்டு விட்டது. இருந்தும் டாவின்சி கோட், ட்ரெஷர் ஹண்ட் படமெல்லாம் பார்க்கும்போது என்னுள் அந்த ‘ஃபேண்டஸி குட்டிச்சாத்தான்’ விழித்துக்கொள்வான். கல்லூரி, வேலை இதெல்லாம் வந்தவுடன் புத்தகங்களின் அறிமுகம் இலக்கிய வாசிப்பிற்கு பாதை காட்டியது. இப்படியாக என்னுள் இருந்த அந்த ‘ஃபேண்டஸி குட்டிச்சாத்தான்’ அப்படியே தொலைந்து போனான்.

நண்பர்கள் நரேனும், லக்கியும் குங்குமத்தில் வெளியாகப்போகிறது அட்டகாசத் தொடர் ‘கர்ணனின் கவசம்’ என்ற ஃபேஸ்புக்கில் விளம்பரப்படுத்தியபோது அவ்வளவாக ஈர்க்கவில்லை. பொதுவாகவே வாரவாரம் வரும் தொடர்களை காத்திருந்து தேடிப்படிப்பவன் அல்லன் நான். 40 வாரங்கள் முடிந்து புத்தகமாக வரும்போது கர்ணன் ஒரு சின்ன அலையை ஏற்படுத்தினான். நண்பர் நா. ராஜூவும் குருஜி ஜ்யோவ்ராமும் பாரட்டி எழுதியிருந்தனர். புத்தகக்கண்காட்சிக்கு காத்திராமல் வாங்கினவனை ‘சண்டே ப்ளான்’கள் அனைத்தையும் தவிர்க்கச்சொல்லி ஒரு மூச்சில் படித்து முடிக்கச் செய்தது இந்தப் புத்தகம்.

‘கர்ணனின் கவசம்’ ஒரு வரியில் சொல்லவேண்டுமென்றால் – A Perfect Indian Fantasy story. எங்கேயோ தொலைந்துபோன என் ‘ஃபேண்டசி குட்டிச்சாத்தான்’னை ‘ஃபேண்டசி அசுரனாக’ திருப்பிக்கொடுத்திருக்கிறது இந்த புத்தகம். வாசிக்க ஆரம்பித்ததிலிருந்து பக்கத்துக்குப் பக்கம், பத்திக்குப் பத்தி ட்விஸ்ட் (தமிழ்ல என்னாங்க - திருப்பமா?). குருக்‌ஷேத்ரப் போரில் கர்ணன் தானமாய்க் கொடுத்த ‘கர்ணனின் கவசம்’ எங்கிருக்கிறது எனத் தேடி வருகின்றனர் இரு வெளிநாட்டவர். அதை ரகசியமாய் பாதுகாக்கும் ஒரு இயக்கமும், அதைக் கைப்பற்றிவிடத்துடிக்கும் ஒரு குழுவும் என மூன்று கோணங்களில் கதை நகர்கிறது.

பொன்னியின் செல்வன் ஆதித்ய கரிகாலன், குந்தவை, ரவிதாசன் முதல் மகாபாரதக் குந்தி கிருஷ்ணன், வியாசர், இந்திரன் என்று அட்டகாச கதாபாத்திர வடிவமைப்புகள். கவசத்துக்கான தேடலில் வரும் க்ராஃபீன், ஸோம்பி இன்னபிற அறிவியல் விளக்கங்கள், ஃபிபனோசி சீரிஸ், கணிதம், பௌதீகம், ரசாயனம் என்று எதையும் விட்டு வைக்கவில்லை ஆசிரியர். தொலைந்து போன சரஸ்வதி நதி, ஆதிச்சநல்லூர் ரகசியங்கள், திரிசங்கு சொர்க்கம் என்று பல அட்டகாச ‘உட்டாலக்கிடி கிரிகிரிகிரி’ மேஜிக்குகள் நம்மை கட்டிப்போட்டுவிடும். முழுதாய்த் தெரிந்துகொள்ளாமல் வேறெதிலும் கவனம் குவியவே இல்லை எனக்கு.
        
அந்த ரகசியத்தை அடைய விரும்புபவர்களுக்கு பாதை எப்படித் தெரிகிறது, சிற்பக்கலைகளின் முக்கியத்துவம், அதிலுள்ள சங்கேத மொழிகள், கோவில்களைப் பற்றியும், முன்னோர்கள் எழுதிய வேதங்கள், சாஸ்திரங்களின் உபயோகங்கள் புராண கதாபாத்திரங்கள் என இவையாவற்றையும் நேர்கோட்டில் இணைத்திருப்பது என்பது அசாத்திய வேலை. ரகசிய குழுவுக்குத் தலைவியான ‘ஆயி’ பற்றியும் இயற்கைக்காட்சிகள் பற்றிய விவரணைகளும் ’செம… செம’ மிக அருமை. கோவில்களும், சிற்பங்களும், அவர்கள் செல்லும் பாதைகளும் பிரம்மாண்டமாய் மனக்கண்ணுக்குள் விரிகிறது.

நாவலில் ஓரிடத்தில், குழந்தைப் பேறில்லாமல் இருக்கும் விஜயலட்சுமிக்கு குழந்தையாய்/ஆதரவாய் ஒருத்தி வருகிறாள். அவள் பெயர் ‘குந்தி’. ’ஆஸம்.. ஆஸம்’ என்று கத்தி விட்டேன் படிக்கும்போதே. இதுபோல பல ஆச்சர்ய ரகசியங்கள் புதைந்திருக்கின்றன. தேடிப்படியுங்கள். வாராந்திரத் தொடராக வெளிவந்ததால் வாசகர்கள் கதாபாத்திரங்களை மறந்துவிடக்கூடாது என்று ஒவ்வொரு அத்தியாயத்திலும் பெரும்பாலும் எல்லோரையும் ஆஜராக்கியிருக்கிறார். நாவலாக்கிய சமயத்தில் இதை தவிர்த்திருக்கலாம். தனித்தனி அத்தியாயங்கள் இன்னும் சுவாரஸ்யம் கூட்டியிருக்கும். கர்ணனைப் பற்றின நாவலை ‘சூரியன்’ பதிப்பகம் வெளியிட்டிருக்கிறது. வாட்டே கோ-இன்ஸிடென்ஸ் இல்ல?


”ஹலோ.. டைரக்டர் செல்வராகவன் ஆபீசுங்களா? ஆயிரத்தில் ஒருவன் – பார்ட் 2 க்கு கதை கேட்டிருந்தீங்களே. ஒரு சூப்பர் கத மாட்டியிருக்கு.. ஆமா சார்.. நாவல் தான்”

நாவல் | கே. என் சிவராமன் | சூரியன் பதிப்பகம் | விலை ரூ. 200 | இணையத்தில் வாங்க

அனுஷ்கா புராணம்


தொடக்கமும் முடிவுமற்ற காதற்சமவெளியில், லோகங்கள் பல கடந்து நிலைத்திருக்கும் காதல் எனப்படும் மாயையில், அதன் சுழலில் சிக்குண்டு சிதறி சின்னபின்னமாகி மீண்டும் உருப்பெற்று அனுஷ்காயணம் எழுதுகிறேன். அன்பு, நட்பு, காதல், துவேஷம், குரோதம், துரோகம் என அன்பின் எல்லாப்பரிமாணங்களும் அனுஷ்கா. அனுஷ்காய நமஹ. வருடம் நூறு படங்கள் தமிழில் வருமாயின் 99 ஆஸ்காருக்குத் தகுதியானவைதான் போலும். அதற்கு சற்றும் சம்மந்தமில்லாமல் படம் எடுத்ததால் மொக்கை எனவும் குப்பை எனவும் புகழப்பெற்ற இரண்டாம் உலகம் கண்டேன். அனுஷ்கா என்னும் காதல் தீராப் பெரு நதியில் ஆழ்ந்து மூர்ச்சையாகி தேவதையாதீனமாய்க் கரையொதுங்கி சுவாசம் திரும்பப்பெற்றவனாய் எழுதுகிறேன், அப்படியே செத்திருக்கவேண்டும். யான் செய்த பிழை என்னவோ, பிழைத்துவிட்டேன்.

எங்கும் அனுஷ்கா எதிலும் அனுஷ்கா. படத்தில் ஒரு காட்சியில் காண்பவர் யாவரும் அனுஷ்காவாய்த் தோன்றுவர் ஆர்யாவுக்கு. கனவல்ல நிஜமது, நிஜ மது அனுஷ்கா. ஆர்யாவிடம் தன் காதலைச்சொல்லாமல் தோழி அதைச்  சொல்ல, அதை அவர் மறுக்க கண்ணீர் சிந்துவார், அப்போது ஜெயண்ட் வீலிலிருந்து கீழிறங்கும் போதான மனநிலையுடன் கண்கள் மூடி இருக்கையை இறுக்கப்பிடித்திருந்தேன். அனுஷ்கா. அணு அணுவாய் அல்ல ப்ரோட்டான் ப்ரோட்டானாய், நியூட்ரான் நியூட்ரானாய், எலக்ட்ரான் எலக்ட்ரானாய் ரசித்திருந்தேன் அனுஷ்காவை. இன்னும் சொல்லப்போனால் அதனினும் நுண்ணிய துகள்களாய். அனுஷ்கா என்பவள் பிராண வாயு. பிழைத்திருத்தல் கூட அவளால் தான். காரணம் காதல். எனதுடலில் முழுவதும் கலந்து எல்லா நரம்புகளிலும் தனக்கான இசையைத் தானே மீட்டிக்கொண்டிருக்கிறாள். நான் உயிர்த்திருத்தலை திரும்பத்திரும்ப உணர்த்துவதா யிருக்கிறதந்த இசை.

தனது காதல் மறுப்பில் கண் கலங்கி கண் துடைக்கக் கண் மை கொஞ்சம் நீளும். எனதாயுளை நீட்டியது அதுவாகக்கூட இருக்கலாம். அந்தக்கண்களோடே கேமராவைப்பார்க்கும் வேல்விழிப்பார்வையில் இருதயம் சுக்கு நூறாகியது. நூறும் நூறு இதயமாகி அனுஷ்கா அனுஷ்கா எனத்துடிதுடித்து மீண்டும் வேட்கையால் வெடித்துப் பல்லாயிரமாகியது. அணுப்பிளவை விட வேகமான செயலாகி இவ்வுலகை காதலால் நிரப்பியதது. முதலாம் உலகில் காதலால் மருகி, இரண்டாம் உலகில் துவேஷத்தால் கொன்று பிழைக்கவும் விடாமல், சாகவும் விடாமல் ஒரு பேரின்ப அவஸ்தையைத் தந்தவளவள். அனுஷ்கா. இப்போது இதய ஸ்வரத்தின் மீது கூட ஆத்திரமேற்படுகிறது.. அனுஷ்காவெனத் துடிக்காததால்.

என்றும் வாசித்து தீர்த்திடவியலா இரு-இதழ் மட்டுமே கொண்ட புத்தகமவள். அவளின் காதலால் மூளையில் ஜனனமும், கோபப்பார்வையால் மனத்தினில் மரணமும் என இரு வேறு உணர்வுகளைத் தந்தவளவள். அப்பாவைப் பார்க்கப் போகவேண்டுமென நாயகன் சொல்ல, போ என்று சோல்லி போகவிடாமல் செய்யும் அந்த மூர்க்கத்தனமான காதல் காட்சிகளில் பற்றியெரியும் காட்டில் பட்டாம்பூச்சியாகித்தான் போனேன். இடைவேளையில் அனுஷ்காக்கள் சாக, வீரனென்று சொல்லப்பட அல்ல, அனுஷ்காவை மீண்டும் காண மலையேறிச்சாகு என சொல்லியிருந்தால் நிச்சயம் ஏறியிருப்பேன் எவரெஸ்டாயிருந்தாலும். அனுஷ்கா. இப்போது கூட மேலிருக்கும் எல்லா எழுத்துக்களும் தோரியமாகி, யுரேனியமாகித் தானே எரிபொருளாகி அனுஷ்காவுக்காக எரிந்து மீண்டும் ஃபீனிக்சாய் உயிர்த்தெழுந்து மீண்டும் எரிகின்றன காதலுக்காய். அனுஷ்கா, எந்தன் பர தேவதையே.. காதலே.. இதைத்தாண்டி காதலென இவ்வுலகில் வேறு எதுவுமில்லை. எதுவேனும் மிச்சமிருந்தாலும் அதுவும் நீயாகத்தான் இருப்பாய். நீ வாழி.

இனி செல்வா புராணம்.
செல்வராகவன். நண்பா, சகோதரா.. அருகிருந்தால் கட்டியணைத்துக் கதறிடத் தோன்றுகிறதெனக்கு. அத்துணை பிரம்மாண்டமாய் யோசித்து இங்கிருக்கும் சாதாரண வசதிகளால் உன் மன பிரம்மாண்டத்தை மொக்கையான CG யில் பார்க்கும்போது எவ்வளவு வலித்திருக்குமுனக்கு? உணர்கிறேன். பத்து மாதம் சுமந்து குழந்தையை ஊனமாய்ப் பெற்றவளின் வலியாகத்தானிருக்குமது. இது உனக்கான களமல்ல. உன் சுயம் தொலைத்து, கடைசியில் நீயும் கதைக்கு விளக்கம் கூறுபவனாகிப் போனாயே. ஒப்புக்கொடுத்தல்தான் எத்துணை ரணமானது. எதேனும் சாமி மலையிலேறி ஹாலிவுட்டிற்குச் சென்று தொலைய முடியுமெனில் தொலைந்து விடு நண்பா! ஒரு புத்தகத்தை வாசிக்கும் இன்பத்தை திரையில் காண்பதென்பது அபூர்வம். அது ஒரு ஆத்ம போதை. நன்றி எனும் ஒரு வார்த்தை போதாததற்கு. அன்பு மட்டுமே அதற்கு பதில்.

இரண்டாம் உலகத்தில்.
எல்லாம் எனக்கு சரிதான். லாஜிக் மிஸ்டேக் எனப்பட்டது ஒன்றுதான். அனுஷ்கா இருக்கும்போது வேறு யாரோ ஒருத்தியைக் கடவுளாகக் கும்பிட்டது மட்டும்தான்.

பொதுவாக.
செல்வாவை சைக்கோ என்பவர்களுக்கு ட்விட்டரிலிருந்து ஒரு பதில்.
”செல்வராகவன் சினிமா சைக்கோ, நாங்க செல்வராகவன் சைக்கோ.. இருந்துட்டுப் போறோமே”.

கார்க்கிக்காக.
அனுஷ்காவுக்காகவேனும் நிச்சயம் மகிழ்வீர்கள் என நம்புகிறேன் குரு.

கடைசி சந்திப்பு

ஒரு மாலைப்பொழுதில்
மித வெளிச்ச இருளில்
மொஸார்ட்டின் சிம்பொனிகளுக்கு நடுவில்
ஆகச்சிறந்த தேநீரின் வாசத்தில்
நாங்களிருவரும் சந்தித்தோம்
அது
நண்பனுடனான இறுதி சந்திப்பு

என் கண்களை நோக்காமலேயே
பேசத்துவங்கினான்
நான் படிக்கும் புத்தகங்கள்
புரியவில்லை யென்றான்
நான் கேட்கும் இசையை
பிடிக்கவில்லை யென்றான்
மற்ற விஷயங்களிலும் என் ரசனையை
சந்தேகித்தான்.
எவ்வளவு சர்க்கரை சேர்த்தும்
தேநீர் மித மிஞ்சிக் கசந்தது

இனிமேலும் நாம் சந்தித்துக் கொள்ள
வேண்டாமென்றான்
குறுஞ்செய்திகளோ அலைபேசி அழைப்போ
தவிர்க்கச் சொன்னான்
என்னை வெறுப்பதாயுரைத்தான்
அத்துணை இரைச்சலான சிம்பொனியை
அதுவரையிலும் கேட்டிருக்கவில்லை

இதுவரையிலும் நான்
நேரமோ பணமோ செலவிட்டதேயில்லை
யென்று குற்றம் சுமத்தினான்.
நட்பின் காரணிகள் இவைமட்டும்தானா
எனக்கேட்க நினைத்து மௌனம் காத்தேன்
இருள் அதிகரித்துக் கொண்டிருந்தது

மேலும் தாமதிக்காமல் ஒரு தேவகணத்தில்
கைகுலுக்கி கையுதறி பிரிந்து சென்றான்
ஒரு நட்சத்திரத்தின் வீழ்ச்சியைப்
போலிருந்தது அந்த பிரிவு

அந்தப் பிரிவு மட்டும்
போதுமானதாக இருந்திருக்கும் அவனுக்கு
அன்றும் அதன் பிறகும்
எனக்குத்தான் தேவைப்பட்டார்கள்
பீத்தோவனும் தஸ்த்தாயேவ்ஸ்க்கியும்
கூடவே ஒரு மிடறு மதுவும்.

தேடி

பிரமிளின் கவிதைத்தொகுப்பொன்றை
வாசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்
பக். 102ல்
செத்து சருகாகி
ஓரடையாளமாகியிருந்தது
பூச்சியொன்று

மின் விசிறியின்
வேகதையில்
உலர்ந்த சிறகுகள் பறந்து
மோட்சமெய்தியது

அந்த அடையாளமன்றி
கவிதையில் மனக் குவியலில்லை
எதைத்தேடி வந்திருக்கும்
அந்தப்பூச்சி?

உணவு தேடியா
உறைவிடம் தேடியா
இல்லை
கவிதை தேடியா?

காதலெனும் பெருங்கருணை

உணர்வு கொண்ட இயந்திரமென
என்னை நினைத்துக்கொள்கிறேன்

அதிகாலை
பத்து மணி தான்

Breakfast
வாயும் வயிறும் அறிந்ததேயில்லை

வேலை
வெறும் நேரக்கடத்தி

அலுவலகம்
ஒருவேளை உணவருந்த செய்யு(ல்லு)ம் உணவுக்கூடம்

நண்பர்கள்
மாசக்கடைசியின் புண்ணியாத்மாக்கள்

பெற்றோர்
தொலை தூர நலம் விரும்பிகள்

மொட்டைமாடி
நாதியற்ற ஓரிதயம் நிசப்தத்தின் பெருங்குரலில் ஓலமிடும் இடம்

சிகரெட்
இன்னும் பழக்கப்படாத வஸ்து

ஆல்கஹால்
பாலைவனத்தின் கானல் நீர்

மழை
எப்போதாவது வந்து Mixed-Feelings தருமொரு அதிசயம்

புத்தகங்கள்
நலம் விரும்பிகள்

கவிதை
எப்பொழுதும் கண்ணீர் எப்போதாவது அர்த்தமற்ற வெறுஞ்சிரிப்பு

இது தவிர எப்போதுமிருக்கும்
இன்னதென்று காரணமறியா
கொல்லப்படும் உணர்வு

எப்போதும் எதையும் திட்டமிட்டுச் செய்திராத
எந்தன் வாழ்வியலும்
இதுவாகத்தான் இருந்தது

உணர்வு கொண்ட இயந்திரமாகத்தான்
நானுமிருந்தேன்

இவை கூறும் ஏக்கம் ஏனையவை
எல்லாம் அந்த ஒரு கணத்தோடே
பொசுங்கிச் சாம்பலானது

காதலெனும் பெருங்கருணை கொண்ட
உனது கண்களென்னை தீண்டிய கணத்தோடே..

குரல் தேவதை


பெண்களிடத்தே முதலில் ரசிக்கும் குழந்தைத்தனமெல்லாம் போகப்போக கிறுக்குத்தனமாகி விடுகிறது. இது நான் எப்போதோ எழுதிய ஒரு வாசகம். நிறைய பேர் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன். அவர்களையெல்லாம் துர்பாக்கியவான்கள் என்பேன். குழந்தைகள் எப்போதும் குழந்தைகளாகவே இருக்கமுடியாது. அதனால்தான் பெண்களுக்கு குழந்தைத்தனத்தை வைத்துப் படைத்திருக்கிறது இயற்கை! குழந்தைகள் முன் தோற்கும் யாவரும் பெண்களின் குழந்தைத்தனத்தை ரசித்தே செல்வர். என்னளவில் பெண்களுக்காக சொல்லி வைக்கப்பட்ட அச்சம் மடம் நாணம் மற்றும் இன்னபிற இவற்றில் என்னைக் கவர்வது அவர்களின் குழந்தைத்தனமே. இத்தகையர் நிச்சயம் கனிவுள்ளம் கொண்டவராகவே இருப்பர், பேச்சிலும் செயலிலும். தம் புன்னகையினாலோ துடுக்குத்தனத்தாலோ எத்தகைய சூழலிலும் மனதிலொரு வசந்தத்தை, ஒரு ரோஜாமொட்டின் வாசனையை ஏற்படுத்திச் செல்வர்.

பொதுவாகவே நான் இத்தகைய பெண்களின் ஆராதகன். ஒருபோதும் அவர்களை நெருங்கி எவ்விதத்திலும் அவர்களுக்கு இடையூறாக இருக்க விரும்பாதவன். தன்னைச்சுற்றிலும் அதிகப்படியான ஆண்களின் கூட்டம்,நண்பர்களாகவே இருந்தால் கூட, அது அவர்களின் இயல்பைப் பாதிக்கும். இத்தவறை எப்போதும் செய்ய விரும்பாதவன் நான். அவர்களின் முகம் பார்க்கும் தூரத்தில் குரல் கேட்கும் தூரத்தில் யாரோவாக இருந்தால் போதுமெனக்கு. ஆனால் எக்காரணத்திலும் அவர்களின் அந்த மழலை மொழியையோ செயலையோ தவறவிட விரும்பாதவன்.

இதுபற்றி கதைக்கும் பல நண்பர்களும் சொல்வது ஒன்றுதான். நிஜவாழ்க்கைக்கு ஒருபோதும் உதவாதிந்த குழந்தைத்தனம். சரியாகக்கூட இருக்கலாம். அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்கும் பொழுதுகளின் நான் யாசிப்பது ஒன்றாகத்தான் இருக்கும். இவர்களுக்கு பெண்குழந்தைகளை கொடுத்தருளும் இயற்கையே! பிறகேனும் புரிந்துகொள்வார்கள் என்நிலையை. சட்டென்று மாறும் வானிலையை யாரேனும் உணர்ந்திருக்கிறீரா? ஏதோ ஒரு கடும்சொல்லால் பனித்த கண்களுடன் எதையோ பார்த்து புன்னகைத்து முந்தையதை மறந்த அந்த பொழுதுகளில் அனல்காற்றுடல் ஆலங்கட்டி பொழிந்தது எனக்கு. கொஞ்சம் முன் சென்று பார்த்தேன், இன்னொரு குழந்தை அந்தப் பெண்ணுக்கு பழிப்பு காட்டிக் கொண்டிருந்தது. நான் கண்ட அழகியல் காட்சிகளில் இதுவும் ஒன்று.

இத்தகைய தேவதைகள் சிலரை வாழ்க்கை ஒருமுறை மட்டுமே நம்மைக் கடக்க செய்து நினைவுகளைக் கொடுத்துச் செல்லும். இதற்கான வருத்தம் இருந்தாலும், காலஓட்டத்தில் இதுவும் ஒரு பகுதியே. எதோ ஒரு பயணத்தில் பேருந்தில் ஒரு கூட்ட நெரிசலில் அமர்திருக்கும் நம்மிடம் ஒரு குழந்தையையோ குட்டி தேவதையயோ கொடுத்து விடுவார்கள்.அக்குழந்தையை மடியில் வைத்திருக்கும் தருணம் உலகில் ஒரு பெருஞ்செல்வந்தனாக நம்மை உணரச்செய்யும். நிமிட முள் நொடி முள்ளின் வேகத்திலோடி பயணம் முடியும். அந்தப் பயணத்தில் எந்தத் தருணத்திலாவது அந்தக் குழந்தையின் ஒரு புன்னகையை வென்றிருப்பீர்களேயானால் உலகின் பெரும் அதிர்ஷ்டசாலி நீங்கள்தான். பயணம் முடிந்தாலும் அக்குழந்தையின் இளஞ்சூட்டை எக்காலத்திலும் மறக்க முடியாது.

தோற்றத்திலல்ல, செய்கையிலல்ல குரலிலும் உண்டு தேவதைகள். அவர்களின் மொழி தரும் இன்பம் அலாதியானது.இன்பத்தின் யாழிசை அது. துன்பத்தின் நாளங்களை மரத்துப்போகச்செய்யும் விசையது. என்னை மிதக்கச்செய்த ஒரு எதிர் விசை. காதுவழி நுழைந்து உடலை சில்லென்றாக்கிய துயரப்பனி. என் நினைவுகளில் அழுந்தப் பதிந்து போன ஒரு அசரீரி. பிறந்த குழந்தையின் பாதங்களின் மென்மையைக் கொண்டிருந்தது அக்குரல். எழுதும் போது வார்த்தைகள் பிறக்கும், பேசும்போது சொற்கள் சாகும். அவள் பேச அவள் இசைத்த சொற்கள் சாகாவரம்பெற்றுத் திரிகின்றன அண்டவெளியில். எந்தன் ஒவ்வொரு அணுக்களிலும் பட்டு எதிரொலித்துக் கொண்டிருக்கிறது அந்த இசை.இனியொருமுறை நிகழாதுதான் இவ்வதிசயம். எனக்கான மோட்சத்தை அடைய, தேவதைகள் ரட்சிக்கும் விதிகளின் படி இதிலொரு நீட்சி உண்டாகுமெனில், மீண்டும் கேட்கவேண்டும் அக்குரலை. பேசக்கூட வேண்டும். முடிந்திராத ஒரு நீண்ட உரையாடலாக, எந்தன் உயிரைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கரையச்செய்து முடிவிலென்னை மரணிக்கச்செய்யும் ஒரு நீண்ட உரையாடலாக.

-- என்னை அழைத்துப் பேசிய ஒரு குரல் தேவதையின் நினைவாக!

துரோகத்தின் இருள் படிந்த வீடு


சிலநாட்களாகவே வீட்டில்
திருடுபோகிறது
இரகசிய ஆராய்ச்சிகளினால்
அது ஒரு பூனை என்று கண்டறிந்தேன்
எரியும் கண்களைக் கொண்ட
கருப்பு நிற பூனையது
என் உறக்கத்துக்கு பின்
நாளைக்கான பாலை
அபகரித்து விடுகிறது
எனதான ரகசியங்களையும் சேர்த்தே

விஷம் கலந்து வைத்தேன்
எந்தன் ரகசியங்களில்
மறுகாலை பால் தரையில்
கொட்டிக்கிடந்தது கண்டதிர்ந்தேன்
இனி
நட்பாவது தவிர
வேறு வழியில்லை

பூனைக்காக காத்திருக்கத் துவங்கினேன்
என் விழித்திருப்பை உணர்ந்து
அதன் வருகை சில நாட்களில்லை
பின்னொரு நாள் என்னையது
எதிர்கொள்ளத் துணிந்து
புன்னகையுடன் வரவேற்று
அதற்கான உணவைப் பரிமாறினேன்
அது நம்பும் பொருட்டு
நானும் கொஞ்சம் அருந்தினேன்

அதன் பின்னர்
மெதுவாக நெருங்கியெந்தன்
கால்களை வளையவரத்
துவங்கியது
கைகளிலெடுத்த போது
நம்பிக்கையின்மையின் நகங்கள்
கூராக இருந்தன

பின்னொரு நாளில்
மரணத்தின் வலையிலிருந்து
மீட்டு அதன்
நம்பிக்கைக்கு பாத்திரமானேன்

இப்போதெல்லாம்
என்னருகில் படுத்துக்கொள்ள
அது
தயங்குவதேயில்லை
அதன் நகங்கள் முழுவதும்
மழிக்கப்பட்டு விட்டன

இவையெல்லாம் கடந்த ஓரிரவில்
அது இறந்து கிடந்தது
என் ரகசியங்களைக்
காக்கும் பொருட்டு

தற்போது
ரகசியங்கள் காக்கப்பட்ட
எனது அறையை வியாபித்திருக்கின்றன
நம்பிக்கையின் இளஞ்சூடும்
துரோகத்தின் இருளும்
கொஞ்சம்
விஷம் கலந்த பாலின் வீச்சமும்.
n  வண்ணநிழலன்


நடத்தலின் பொருட்டு


இந்த சாலைகளில் நடப்பவர்கள் யாரும்
வெறுமனே நடப்பதேயில்லை.

மகளொருத்தி கைபிடிக்க
அவளெதிர்காலம் நினைத்து நடக்கிறாள்
தாய். மகளுக்கோ
டோராபுஜ்ஜியின் நினைவு.

நட்சத்திரங்களை பதித்தாற்போல்
கண்கொண்டவளை மணவாட்டியாக்க
அவள் பின்னால் நடக்கிறான் ஒருவன்
ஒருவன் தொடர்வதையறிந்து
யாரவனென பயந்து நடக்கிறாளவள்.

தங்கையின் பிரசவ செலவின் நினைவு
கணவனுக்கு. தான் கேட்ட சேலை
வராமல் போய்விடுமோவெனும் ஏக்கம்
கைகோர்த்துடன் செல்பவளுக்கு.

தேர்வு பயத்தில் நடக்குமொரு கூட்டம்
வறுமையொழிக்க நடக்குமொரு கூட்டம்
இன்னும் பல்வேறு எண்ணங்களூடே நடக்கும்
பாதசாரிகள் பலர்

நடத்தலின் பொருட்டு நினைக்கவும்
நினைத்தலின் பொருட்டு நடக்கவும்
எல்லோருக்கும் ஏதோ ஒன்று
இருந்துகொண்டே தானிருக்கிறது!
                 -- வண்ணநிழலன்


புரிதல்




அவளுக்கு பொழுதுபோக்கு
சமையலும் என்னைக் கொஞ்சுதலும்தான்
எனக்கு வாசிப்பு பிடிக்கும்

அன்றொருநாள் அவளென்னை
பின்னாலிருந்து கட்டியணைத்தபோது
ஒரு முக்கியமான கட்டுரையைப்
படித்துக் கொண்டிருப்பதாகச் சொல்லி
தவிர்த்தேன்

எப்போதோ
சாப்பாட்டு மேஜையிலமர்ந்தவாறு
என்னை மிகவும் பாதித்த 
கவிதையொன்றைச் சொன்னேன்
விளங்கவில்லை என்றவள் சொல்ல
ஞானசூனியம் என்று திட்டி
பாதிச் சோற்றில் கைகழுவினேன்

பின்னெப்போதோ
படுக்கைக்கென்னை அழைத்தபோது
வலைத்தளங்களில்
மூழ்கிக் கிடந்தேன்

ஒருநாளும் சமையலின் சுவையை
இவை பாதித்ததில்லை

பிறகொரு நாளின்
உதாசீனப் படுத்துதலின் உந்துதலும்
நிராகரிப்பின் வலியும் கொண்டவள்
விட்டுச் சென்றுவிட்டாள்
அன்றைய பிரச்சினை நினைவிலில்லை
ஆனால்
அன்றைக்கு படித்துக் கொண்டிருந்த
நாவல் தமிழின் மிக முக்கியமான
படைப்பாகும்

இப்போது நான்
கைகளைத் தூக்கவியலா கட்டுகளுடன் 
அனுமதிக்கப் பட்டிருக்கிறேன்
பினாயில் நெடி தூக்கும் ஒரு
மருத்துவமனையில்

ஒரு இலையுதிர்வதைப் போல
ஒரு பறவை பறப்பதைப் போல
ஒரு பூனையின் பதுங்குதல் போல
ஒரு சிறு விபத்து

கண் விழித்தபோது
அருகமர்ந்திருந்தாள்
வெற்றிப் புன்னகையா
இரங்கற் பார்வையா என
ஊகிக்கவில்லை 
அவள் கண் நோக்க
தோற்றிருந்தேன்

தாகத்திற்கு கொஞ்சம்
நீர் கொடுத்தவள்
என்னைக் கைத்தாங்கலாக
தூக்கியமர்த்தி
ஒரு புத்தகத்தை 
வாசிக்கத் துவங்கியிருந்தாள்.
                   -- வண்ணநிழலன்

கவிதைகள் வாசிக்க ஆரம்பித்த பிறகு நான் எழுதும் முதல் கவிதை இது. மிகப் பிடித்த மனுஷ்யபுத்திரனின் தாக்கம் இருக்கும் என எனக்கே தெரிகிறது. என்னையும் இப்படியெல்லாம் வாசிக்க/எழுத தூண்டிய லதாமகன் & சிஎஸ்கே இருவருக்கும் நன்றிகள் பல.


அன்புள்ள அதிகாரிக்கு...


அன்புள்ள காவல்துறை உயரதிகாரிக்கு,

நீங்கள் நலமாக இருப்பீர்கள் என நம்புகிறேன். வள்ளுவநாட்டில் தங்களைப்போன்ற உயரதிகாரிகளுக்கு எந்தவிதமான நலக்கேடுகளும் இருக்க வாய்ப்பில்லை. ஐயா, நான் ஒரு புகார் அளிக்க தங்களைக் காண வந்தபோது தாங்கள் வேலைத் திரக்கில் இருப்பதாகச் சொல்லி என்னை அனுப்பி விட்டார்கள். ஒருமுறை இருமுறை அல்ல பலமுறைகள். சாதாரண மக்கள் என்னைப்போல் உயரதிகாரிகளைப் பார்ப்பது சாத்தியமில்லை இந்த நாட்டில் என்று உங்கள் உள்மனசு இப்போது சொல்லிக் கொண்டிருக்கலாம். அதனிடம் திரும்பச் சொல்லுங்கள் நான் சாதாரண மனிதன் அல்ல ஓர் எழுத்தாளன் என்று.

ஐயா முதலில் என்னைப்பற்றி சொல்லி விடுகிறேன். அப்போதுதான் என் புகாரும் வழக்கும் உங்களுக்குத் தெளிவாக விளங்கும். வள்ளுவநாட்டில் கொண்டாடப்படும் மிக முக்கியமான இரு-மொழி எழுத்தாளர் ஒருவர் “கண்ணே, உன்னைக் காணும்போது என் இளமையில் என்னைக் கண்டது போலே இருக்கிறதடா” என்றும்,  வள்ளுவநாட்டிலிருந்தே பிரெஞ்சுப்புரத்சி செய்யும் மற்றொரு எழுத்தாளர் “இவன் தான் என் எழுத்துலக வாரிசு” என்றும், உலக சினிமா, இலக்கியம், ஓவியம் இன்னபிற கலைகளையும் கரைத்துக் குடித்த மற்றொரு புகழ்பெற்ற எழுத்தாளர் “தமிழ் இலக்கிய உலகின் அடுத்த விடிவெள்ளி பிறந்து விட்டது” என்றும் என்னைப் பற்றி பதிவெழுதி வெளியிட சமயம் பார்த்து டிராஃப்ட்டில் வைத்துக் கொண்டிருக்கும் அளவு முக்கிமானவன் ஐயா நான்.

என்ன ஐயா அப்படிப் பார்க்கிறீர்கள். என்னைத் தெரியவில்லையா? என்னிடம் ஏதேனும் கேள்விகள் உள்ளனவா? கேளுங்கள்.... கேட்டீர்களா? இந்தக் கேள்வியை மட்டும் என் நண்பன் சித்திரபுத்தனிடம் கேட்டிருந்தால் உங்களை உண்டு இல்லை என்றாக்கி இருப்பான். நீங்கள் எப்பேர்ப்பட்ட அதிகாரியாக இருந்தாலும் அவனுக்குக் கவலை இல்லை. “என்னடா நான் எப்பேர்ப்பட்ட அதிகாரி என்னிடமே திமிராய்ப் பேசுகிறானே?” என்றுதானே நினைக்கிறீர்கள். உங்களுக்கு நான் ஒரு எழுத்தாளன் என்று புரியவைப்பதற்கான ஒரு சிறுமுயற்சி ஐயா இது. தமிழில் வாராத்திர பத்திரிகைகளில் உங்கள் கதையை கண்டதே இல்லையே? என்று தானே கேட்டீர்கள். உண்மையை சொல்லப்போனால் உமது இலக்கிய ஞானத்தைக் கண்டு சிலிர்க்கிறேன் ஐயா. இருந்தாலும், நாம் எந்த மாதிரியான சூழலில் வாழ்கிறோம்? வாராந்திர சஞ்சிகைகளில் கட்டுரைத்தனமான ஒரு கதை பிரசுரமாகி வந்தால் மட்டுமே எழுத்தாளன் என்று ஏற்றுக் கொள்ளும் இந்த சூழலை நினைத்தால் மிகக் கஷ்டமாக இருக்கிறது. பேசாமல் எஸ்பந்யோல் போய் விடலாமென்று கூட தோன்றுகிறது ஐயா.

இந்தக்கடிதத்தை எழுதுவதற்கான நோக்கம் இதுதான் ஐயா. எனக்கு ஒரு பிரச்சினை. அதை நீங்கள்தான் தீர்க்க முடியும். உங்களால் மட்டுமே அதற்கு ஒரு தெளிவு சொல்ல முடியும். அதிலுள்ள நெளிவு சுளிவுகளை ஆராய்ந்து குறைந்தபட்சம் எனக்கொரு நல்ல வழி சொல்லுவீர்கள் என்றே இந்த மடலை எழுதுகிறேன். பிரச்சினை பின்வருமாறு.

ஒரு நல்ல ஒரு காதல் கதை எழுத சமயம் பார்த்து குறிப்பெடுத்து பாதி முக்கால் வாசி எழுதி முடித்த களைப்பில் உறங்கிப் போனேன் நாள் கிழமை தெரியாத ஏதோ ஒரு நாளில். காலை எழுந்து பார்த்தால் கதையைக் காணவில்லை. என்னடா இவன் கிணற்றைக் காணவில்லை என்பது போல சொல்லுகிறானே, ஒருவேளை நம்மைக் கதையெழுத சொல்லிவிடுவானோ? என்றுதானே நினைக்கிறீர்கள். வள்ளுவநாட்டில் ஒருநாள் முதல்வர் கூட ஆகிவிடலாம், ஆனால் ஒரே நாளில் எழுத்தாளன் ஆவது மிகச் சிரமமய்யா. அந்தக் கஷ்டம் தங்களுக்கு வராதிருக்க அந்த அகிலாண்டேஸ்வரியை பிரார்தித்துக் கொள்கிறேன்.

கதையைக் காணவில்லை, திரும்ப எழுதுவதில் எனக்கொன்றும் பிரச்சினை இல்லைதான், இருந்தாலும் நடந்தது என்னவென்று தங்களிடம் சொல்ல வேண்டுமே. நான் உறங்கிப்போன சமயம், என் தங்கை அந்தக் கதையை கல்லூரிக்கு எடுத்துச் சென்றிருக்கிறாள். “பிறகென்ன, அந்த கதையை அவள் தோழி வாசித்திருப்பாள். உன் தங்கையிடம் உன் அலைபேசி எண் வாங்கி உனக்கு அழைத்து காதல் வயப்பட்டிருப்பாள்” என்பதுதான் தங்களின் தற்போதைய புன்னகைக்கு அர்த்தம் எனப் புரிகிறது ஐயா. தமிழ்ச் சூழல் சினிமா பார்த்து எவ்வளவு கெட்டுப் போயிருக்கிறது என்பதற்கு இதுவே சாட்சி. மேலும் இந்தத் தருணத்தில் என் ஆற்றாமையும் சொல்லிவிடத் தோன்றுகிறது ஐயா. இப்போதெல்லாம் பெண்கள் அப்கிரேட் ஆகி விட்டார்கள். கவிதைக்கெல்லாம் மயங்குவதே இல்லை. மேலும் இப்போதெல்லாம் யார் சார் எழுத்தாளனை காதலிக்கிறார்கள்?

அன்று கல்லூரியில் நடக்கவிருந்த கதைப் போட்டிக்காக எனது கதையை எடுத்துக் கொண்டுபோய் அவள் பெயரில் கொடுத்துவிட்டாள் என்தங்கை. ஏதோ அந்த போட்டிக்கான நடுவர் உங்களைப்போலவே கொஞ்சம் இலக்கியவாதி போல. என் கதைக்கு முதல் பரிசு ஐயாயிரம் பரிசை அறிவித்து விட்டார். ஒரு நோபல் பரிசுக்கான இலக்கியத்தை வெறும் ஐயாயிரத்திற்கு விற்றது எனக்கு சுரீரென்றாலும் அப்போதைய சிக்கலில் அது பெரிய தொகையே. தாய்க்கு அடுத்ததாக தங்கைகளே உலகில் நல்லவர்கள், அதனால்தான் எழுதப்படாத சாசனப்படி பரிசுத் தொகையில் பெரும்பங்கை எனக்குக் கொடுத்து விட்டாள். அவளுக்குத் தேவை அவள் பெயரில் ஒரு நற்சான்றிதழ் மட்டுமே.

இந்தச் சமயத்தில் என் மனக்குமுறலை உங்களிடம் சொல்லியே ஆகவேண்டும். இப்படித்தான் என் சின்னஞ்சிறு படைப்புகள் சிலவற்றை வாராந்திர பத்திரிகைகளுக்கு அனுப்பினேன் வேறொரு பெயரிட்டு. அவர்களும் அதை பிரசுரித்து இங்கே சொல்ல கூச்சப்படும் ஒரு தொகையை சன்மானமாக அனுப்பினார்கள். அத்தொகை இரண்டு நாட்களுக்கான சிகரெட்டுக்குத்தான் போதுமானதாக இருக்கும். ஆனால் பாருங்கள் கல்லூரியில் பரிசோ ஐயாயிரம். மாதவன் நடித்த தம்பி படம் பார்த்திருக்கிறீர்களா ஐயா? அதில் வரும் மாதவன் போல “நான் இப்ப என்ன செய்ய?” என்று கத்தவேண்டும் போல் இருக்கிறது. மற்ற மனுக்களைப் போலல்லாமல், இக்கடிதத்தை நீங்கள் பொறுமையாக படித்திருப்பீர்கள் என்றால் இச்சமயம் உங்களுக்குள் ஒரு கேள்வி வரும். அதை தீர்க்கவேண்டியது என் கடமை. “பத்திரிகையில் வந்தால்தான் எழுத்தாளனா என்றெல்லாம் பேசினானே, இப்போது பத்திரிக்கை தரும் சன்மானம் குறைவு என்று புலம்புகிறானே?” என்றுதானே எள்ளி நகைக்கிறீர்கள். இப்படிக் கூட மாற்றிப்பேசவில்லை என்றால் என்னை இலக்கியவாதி என்று எப்படி ஏற்றுக் கொள்வீர்கள் நீங்கள். மேலும், இது உங்களுக்கு புதிதாகப் படுமாயின், நீங்கள் இன்னும் தமிழிலக்கிய சூழலை நன்கு அறியாதவர் என்றே பொருள்படும்.

பத்திரிகைகளை மாற்றமுடியாது தான் இருந்தாலும் என் சிகரெட் செலவுக்கு அது போதுமாயிருக்கிறது. இருந்தாலும் எனக்கு வேறொரு சிந்தனை தோன்றி இருக்கிறது ஐயா. வள்ளுவநாட்டின் மொத்த கல்லூரி மாணவர்களுக்கும் போட்டிகளின்போது கதை எழுதி சப்ளை செய்யலாமென்று இருக்கிறேன். ஒரு கதைக்கு ரூபாய் ஆயிரம் என்று விலையும் நிர்ணயித்து இருக்கிறேன். வரும் பரிசுத்தொகையை அவர்களுடன் சரிபாதியாக பிரித்துக் கொள்ளவும் முடிவெடுத்திருக்கிறேன். இதனால் நான் சொல்ல வருவது, கதையைக் கொடுத்தாலும் அதன் காப்புரிமை, அதாவது புத்தககண்காட்சி வரும்போது புத்தகமாக போட்டு காசு பார்க்கும் உரிமை எனக்கு மட்டுமே. இதில் ஏதாவது சட்டசிக்கல் வருமா என அறிய ஆவல் ஐயா. கதையை வாங்கிச் சென்றவர்கள் கதைக்கு உரிமை கொண்டாடினால் என்ன செய்யலாம் என்பது போன்ற என் ஐயங்களுக்கு தீர்வு சொல்லுவீர்கள் என காத்திருக்கிறேன்.

இப்படிக்கு,
வள்ளுவநாட்டின் தன்னிகரில்லா எழுத்தாளன்
சித்தன்நம்பி